رانندگی تفریح نیست! انتقاد تند کامیونداران از بی توجهی به سختی کار رانندگان جاده ای!

سال‌هاست رانندگان کامیون کشنده از سخت و زیان‌آور بودن شغل خود صحبت می‌کنند، اما این مطالبه همچنان در حد حرف باقی مانده است. با وجود وعده‌ها و جلسات متعدد، نه در تأمین اجتماعی و نه در وزارت کار، اراده‌ای جدی برای به رسمیت شناختن سختی کار رانندگان جاده‌ ای دیده نمی‌شود. امیر ساعی، راننده باسابقه کامیون، دربارۀ بی توجهی به سختی کار رانندگان می‌گوید: «نه تأمین اجتماعی و نه وزارت کار عملاً موافق اجرای سختی کار برای رانندگان جاده‌ای نیستند. همه‌چیز در حد حرف باقی مانده است. سؤال ما ساده است؛ کجای دنیا انصاف است راننده‌ای که هر شب در خانه خودش است مشمول سختی کار شود، اما راننده جاده‌ای که در گرمای بندرعباس، سرمای گردنه‌ها و کیلومترها دور از خانواده کار می‌کند، باید مثل یک کارمند عادی ۳۰ سال تمام کار کند؟»

انتقاد کامیوندارن از بی توجهی به سختی کار رانندگان جاده

رانندگان معتقدند قضاوت درباره شغل آن‌ها از پشت میزهای اداری آسان است. آن‌ها می‌گویند اگر یکی از مسئولان فقط چند روز با یک راننده جاده‌ای زندگی کند. از ساعت‌ها انتظار برای بارگیری زیر آفتاب سوزان گرفته تا خوابیدن در کابین، استرس تصادف، سرقت بار و فشار زمان تحویل آن‌وقت معنای واقعی کار زیان‌آور را بهتر درک خواهد کرد. فرسودگی جسمی و روانی رانندگان، برخلاف تصور برخی مدیران، از همان سال‌های ابتدایی کار آغاز می‌شود.

در کنار این شرایط سخت، افزایش مداوم حق بیمه بدون ارائه خدمات متناسب، اعتراض کامیون‌داران را بیشتر کرده است. به گفته رانندگان، حق بیمه بین ۱۰ تا ۳۰ درصد افزایش یافته، اما در زمان نیاز، خدمات درمانی و حمایتی پاسخگوی هزینه‌ها نیست. هنگام بازنشستگی نیز با بهانه‌های مختلف، سوابق کاری آن‌ها زیر سؤال می‌رود و راننده مجبور می‌شود هزینه‌ها را از جیب خود پرداخت کند؛ در حالی که سال‌ها حق بیمه کامل پرداخت کرده است.

وی همچنین به این مودر اشاره کرد که از راننده انتظار می‌رود بار یخچالی و فاسدشدنی را سالم و دقیق سر وقت تحویل دهد، اما کمتر کسی می‌پرسد این مسیر با چه فشار و شرایطی طی شده است. نبود اتحادیه‌ای قدرتمند و حمایت مؤثر باعث شده بسیاری از رانندگان، شغل خود را تنهاترین شغل دنیا بدانند.

بیشتر بخوانید؛ بدهی دولت به کامیون‌داران پرداخت می شود؛ وعده جدید یا آرام کردن اوضاع؟!  

در آخر

رانندگی جاده‌ای نه تفریح است نه شغل عادی، این کار ترکیبی از فشار جسمی، فرسودگی روانی، خطر دائمی و دوری طولانی از خانواده است؛ واقعیتی که سال‌هاست از سوی رانندگان گفته می‌شود، اما هنوز در قوانین و تصمیمات اجرایی بازتابی جدی ندارد. بی توجهی به سختی کار رانندگان جاده، به معنای نادیده گرفتن ستون اصلی حمل‌ونقل کشور است.

نظر شما چیست؟

به نظر شما چرا با سختی کار رانندگان جاده‌ای موافقت نمی‌شود؟ آیا مانع اصلی بار مالی برای دولت است یا نبود درک درست از واقعیت‌ سختی این شغل؟ دیدگاه خود را با ما و دیگر مخاطبان باکامیون به اشتراک بگذارید.