بن‌بست معیشت رانندگان کامیون؛ چرا هرچه بیشتر کار می‌کنیم، بدهکارتر می‌شویم؟

وقتی قیمت قطعات، لاستیک و روغن بالا می‌رود، اما کرایه حمل بار هم‌پای هزینه‌های زندگی و نگهداری کامیون افزایش پیدا نمی‌کند، کار کردن هم دیگر تضمینی برای تأمین معیشت نیست و عملا شاهد بن‌بست معیشت رانندگان کامیون هستیم. رانندگان کامیون امروز با یک تناقض تلخ روبه‌رو هستند: از یک طرف باید هزینه‌های ماشین را تأمین کنند و از طرف دیگر، خرج زندگی خود و خانواده‌شان را بدهند. اما وقتی فاصله میان درآمد و هزینه روزبه‌روز بیشتر می‌شود، حاصل ساعت‌ها رانندگی و ماندن در جاده چیست؟

بن‌بست معیشت رانندگان کامیون تا کجا ادامه دارد؟

«کار کنی خرجه، کار نکنی خرجی نداری»؛ این جمله برای بسیاری از رانندگان کامیون دیگر یک شوخی نیست، بلکه تصویری از واقعیتی است که با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند. راننده‌ای که ساعت‌ها پشت فرمان می‌نشیند، در جاده‌ها کار می‌کند و عمر خود را صرف حمل بار می‌کند، انتظار دارد درآمد حاصل از کارش بتواند هم هزینه‌های کامیون را پوشش دهد و هم چرخ زندگی‌اش را بچرخاند. اما وقتی هزینه‌ها بالا می‌روند و درآمد پاسخگوی مخارج نیست، حتی بیشتر کار کردن هم لزوماً به معنای بهتر شدن وضعیت معیشت نخواهد بود. مسئله فقط گرانی نیست؛ مشکل اصلی، فاصله‌ای است که میان هزینه‌های روزافزون و درآمد راننده ایجاد شده است. و در این حالت عملا شاهد بن‌بست معیشت رانندگان کامیون هستیم.

افزایش هزینه‌های کامیون‌داری

در روزهایی که خبر افزایش ۱۵ درصدی کرایه حمل بار مطرح شده، سؤال اصلی رانندگان این است که این میزان افزایش تا چه اندازه می‌تواند هزینه‌های سنگین کامیون‌داری را جبران کند؟ وقتی قیمت لاستیک، روغن، قطعات یدکی و تعمیرات چند برابر می‌شود، افزایش کرایه به‌تنهایی نمی‌تواند پاسخگوی فشار اقتصادی واردشده به راننده باشد. برای درک بهتر این فاصله کافی است به هزینه لاستیک نگاه کنیم؛ وقتی تعویض چهار حلقه لاستیک کامیون می‌تواند نزدیک 1 میلیارد 400 تا 1 میلیارد و 600 میلیون تومان هزینه داشته باشد، راننده برای تأمین این مبلغ باید چند سرویس کار کند و از درآمدش چقدر برای مخارج زندگی باقی می‌ماند؟ هزینه‌ای که می‌تواند با قیمت یک خودروی کوییک برابری کند، برای راننده‌ای که باید هم‌زمان مخارج خانه و نگهداری کامیون را تأمین کند، مسئله کوچکی نیست.

درد اصلی همین‌جاست؛ هزینه‌های کامیون با سرعت بالا می‌روند، اما راننده نمی‌تواند هر بار متناسب با افزایش مخارج، کرایه بیشتری دریافت کند. در نتیجه، حتی اگر تعداد سرویس‌ها بیشتر شود، باز هم ممکن است بخش بزرگی از درآمد صرف هزینه‌های ماشین شود و سهم خانواده از حاصل کار راننده کمتر بماند. مسئله فقط افزایش کرایه نیست؛ راننده می‌خواهد بداند بعد از پرداخت هزینه لاستیک، روغن، قطعات و تعمیرات، چه مقدار از درآمدش برای زندگی باقی می‌ماند.

کامیون نان‌آور خانه است یا عامل بدهکاری؟

کامیون برای راننده سرمایه و وسیله تأمین معاش است؛ اما وقتی هزینه نگهداری و استهلاک آن بخش زیادی از درآمد را می‌بلعد، دیگر کار کردن به معنای داشتن درآمد کافی نیست. راننده ساعت‌ها در جاده می‌ماند، اما اگر در پایان هر سرویس چیزی جز هزینه و بدهی برایش باقی نماند، چطور می‌تواند به آینده معیشت خود امیدوار باشد؟

وقتی درآمد حاصل از حمل بار پاسخگوی هزینه‌های کامیون و زندگی نیست، راننده با این پرسش روبه‌رو می‌شود که چگونه باید به کار ادامه دهد و از پس مخارج خود بربیاید؟ راننده‌ای که تمام توانش را در جاده می‌گذارد، انتظار دارد حاصل کارش تأمین‌کننده زندگی باشد، نه اینکه هر روز فاصله بیشتری میان دخل و خرجش ایجاد شود.

به نظر شما، با افزایش هزینه‌های کامیون و کرایه‌هایی که پاسخگوی این مخارج نیستند، رانندگان چگونه می‌توانند از این بن‌بست معیشتی خارج شوند؟ دیدگاه خود را با باکامیون و دیگر رانندگان به اشتراک بگذارید.

بیشتر بخوانید؛ نرخ کرایه حمل بار (مهر 1405)؛ کرایه خالص هر تن بار از 100 تا 2000 کیلومتر چقدر است؟

باکامیون، رسانه رانندگان و فعالان حمل‌ونقل، صدای شما رانندگان کامیون است. با نصب اپلیکیشن باکامیون، از آخرین اخبار حوزه حمل‌ونقل باخبر شوید، تجربه‌ها و مشکلات خود را با دیگر رانندگان به اشتراک بگذارید و صدای اعتراض و مطالبات خود را به گوش دیگران برسانید.